Technika diamentowa

Wiercenie diamentowe służy do wykonywania równych, okrągłych otworów o dużej średnicy w twardych materiałach budowlanych bez udaru, który mógłby uszkodzić konstrukcję. Korona nie kruszy materiału jak wiertło udarowe, tylko ścina go segmentami diamentowymi, a ze środka otworu wychodzi rdzeń.

W ten sposób instalatorzy wykonują przejścia pod rury kanalizacyjne, przewody wentylacyjne, kanały kablowe i klimatyzację. Brak udaru oznacza mniej drgań, mniejsze ryzyko pęknięć i otwory o czystych krawędziach, które łatwo uszczelnić.

Wiertnicę dobiera się przede wszystkim do maksymalnej średnicy koron, z jakimi ma pracować, oraz do materiału. Wiertnice ręczne o mocy około 1500–1900 W wystarczą do otworów instalacyjnych w cegle i betonie, zwykle do kilkunastu centymetrów średnicy. Model dwubiegowy pozwala dobrać prędkość obrotową do średnicy: mniejsze korony pracują na wyższych obrotach, większe na niższych.

Przy większych średnicach i w żelbecie wiertnicę mocuje się na statywie, który stabilizuje koronę i przejmuje siłę posuwu. Akumulatorowe wiertnice MX FUEL pozwalają wiercić tam, gdzie nie ma jeszcze przyłącza prądu, a największe modele obsługują korony do 350 mm.

Wiercenie na mokro stosuje się w betonie i żelbecie, a na sucho głównie w cegle, pustakach i materiałach o mniejszej twardości. Woda chłodzi segmenty, wypłukuje urobek i wiąże pył, dzięki czemu korona pracuje dłużej. Źródłem wody może być sieć albo hydronetka, czyli przenośny zbiornik ciśnieniowy.

Korony do pracy na sucho nie wymagają wody, co jest wygodne we wnętrzach wykończonych, ale wymagają odprowadzania pyłu odkurzaczem przemysłowym. Typ korony musi odpowiadać metodzie pracy, bo korona do mokrego wiercenia pracująca na sucho szybko się przegrzewa.