Materiały ścierne i polerskie

Gradacja, oznaczana literą P i liczbą, określa wielkość ziarna: im wyższa liczba, tym drobniejsze ziarno i gładsza powierzchnia. Do zdzierania starych powłok i wyrównywania stosuje się P40–P80, do szlifowania pośredniego P100–P150, a do wykańczania przed lakierowaniem P180–P240 i wyżej.

Szlifuje się stopniowo, nie przeskakując więcej niż jednej, dwóch gradacji naraz, bo głębokie rysy z grubego ziarna trudno później usunąć. Krążek musi mieć średnicę i układ otworów zgodny z talerzem szlifierki, na przykład 125 lub 150 mm, aby odsysanie pyłu działało prawidłowo.

Lakier poleruje się polerką mimośrodową lub rotacyjną z gąbkami o różnej twardości i pastą polerską: twarde gąbki z pastą ścierną usuwają rysy, a miękkie z drobną pastą nadają połysk. Na koniec stosuje się futerko lub ściereczkę z mikrofibry.

Do kamienia, betonu i spieków używa się padów diamentowych, na przykład Ferrati o gradacjach P50–P400 i wyższych, mocowanych na rzep. Pracuje się od grubej do drobnej gradacji, często na mokro. Do precyzyjnych prac w metalu przydają się ściernice trzpieniowe i filce do multinarzędzi.