Tarcze tnące i szlifierskie

Do cięcia stali stosuje się cienkie tarcze korundowe, a do stali nierdzewnej tarcze oznaczone INOX, które nie zawierają żelaza, siarki ani chloru. Do szlifowania spoin i zbierania materiału służą grube tarcze szlifierskie lub tarcze listkowe, które przy okazji wygładzają powierzchnię.

Beton, cegłę, kamień i ceramikę tnie się tarczami diamentowymi. Tarcze segmentowe i turbo przeznaczone są do betonu i materiałów budowlanych, a tarcze z ciągłym wieńcem do płytek ceramicznych i gresu, gdzie liczy się krawędź bez wykruszeń. Do szlifowania betonu stosuje się diamentowe tarcze garnkowe.

Tarczę pilarską dobiera się do średnicy, otworu i grubości przewidzianej dla pilarki oraz do liczby zębów. Mniej zębów, na przykład 24, daje szybkie cięcie wzdłużne drewna, a 48–60 zębów czystsze cięcie poprzeczne i płyt. Do aluminium i metali nieżelaznych stosuje się tarcze z ujemnym kątem natarcia, a do drewna z gwoździami tarcze o wzmocnionych ostrzach.

Jeśli otwór tarczy jest większy niż wałek pilarki, stosuje się pierścień redukcyjny o odpowiedniej grubości. Prędkość obrotowa pilarki nie może przekraczać wartości dopuszczalnej podanej na tarczy.